Jakie miejsce zajmuje Harriet Beecher w historii wojny secesyjnej?

Harriet Beecher Stowe (1811–1896) był amerykańskim pisarzem i zwolennikiem abolicjonizmu. Jej najsłynniejsza powieść, „Chata wuja Toma” (1852), była potężnym oskarżeniem o niewolnictwo i odegrała główną rolę w wystawieniu kwestii niewolnictwa na pierwszy plan świadomości narodowej. W latach poprzedzających wojnę secesyjną Stowe wykorzystywała swoje pisma do gromadzenia poparcia dla sprawy abolicjonizmu i zachęcania mieszkańców północy do przeciwstawiania się ekspansji niewolnictwa na nowe terytoria. Pomogła także w zorganizowaniu Podziemnej Kolei – sieci tajnych tras i kryjówek, z których korzystali niewolnicy, chcąc uciec na wolność.

„Chata wuja Toma” natychmiast stała się bestsellerem, sprzedając się w Stanach Zjednoczonych w ponad 300 000 egzemplarzy w pierwszym roku publikacji. Została także szeroko przetłumaczona i opublikowana w innych krajach, gdzie wywarła podobny wpływ na podnoszenie świadomości problemu niewolnictwa. Żywy obraz brutalnej rzeczywistości niewolnictwa i życzliwego traktowania zniewolonych ludzi w tej książce pomogły zmienić sposób, w jaki wiele osób myślało o instytucji niewolnictwa.

Pisanie i aktywizm Stowe uczyniły ją postacią kontrowersyjną w swoich czasach. Spotkała się z krytyką, a nawet groźbami przemocy ze strony południowców, którzy bronili niewolnictwa. Jednak nigdy nie zachwiała się w swoim zaangażowaniu w sprawę abolicjonizmu. Nadal pisała i wypowiadała się przeciwko niewolnictwu aż do ratyfikacji trzynastej poprawki do konstytucji, która zniosła niewolnictwo, w 1865 roku.

Praca Stowe'a wywarła głęboki wpływ na historię Stanów Zjednoczonych. *Chacie Wuja Toma* przypisuje się pomoc w zwróceniu opinii publicznej przeciwko niewolnictwu i odegranie roli w wybuchu wojny secesyjnej. Sama Stowe była niestrudzoną zwolenniczką zniesienia niewolnictwa i praw kobiet. Została zapamiętana jako jedna z najbardziej wpływowych pisarek i aktywistek swoich czasów.