W średniowieczu nadal uprawiano pantomimę, ale jej status spadł wraz ze wzrostem popularności dramatów mówionych. Jednak pantomima przeżyła wielkie odrodzenie w okresie włoskiego renesansu, gdzie kojarzono ją z tradycją „komedii dell'arte”. Te wędrowne grupy aktorów podczas swoich występów w dużym stopniu opierały się na komedii fizycznej i gestach.
Mim zaczął pojawiać się jako forma sztuki współczesnej na przełomie XIX i XX wieku dzięki twórczości takich artystów jak Jean-Gaspard Deburau i Étienne Decroux. Deburau spopularyzował koncepcję cichej pantomimy, w której do opowiedzenia historii wykorzystano wyłącznie fizyczność i gest. Tymczasem Decroux opracował nową metodę mimu zwaną „mimem cielesnym”, która podkreśla ekspresyjny potencjał ciała w tworzeniu języka wizualnego.
Współczesny mim obejmuje różne style i interpretacje. Od tradycyjnego milczącego mima po bardziej ekspresyjne fizycznie i współczesne podejścia – mimicy używają mowy ciała, gestów i mimiki, aby przekazywać pomysły i historie bez użycia słów. Do znanych mimów XX wieku należą Charlie Chaplin, Marcel Marceau i Bill Irwin, którzy pomogli zwiększyć atrakcyjność mimu i udostępnić go międzynarodowej publiczności.
Mim pozostaje dziś ważną formą sztuki, znajdującą zastosowanie w sztuce performance, teatrze fizycznym, warsztatach edukacyjnych, a nawet kontekstach terapeutycznych. Jako język niewerbalny mim przekracza bariery kulturowe i językowe, zachęcając jednostki do doceniania i interpretowania ekspresji wizualnej bez ograniczeń słów.