1. Personifikacja: Rubadiri nadaje ludzkim siłom i żywiołom. Na przykład burzę uosabia się jako „strasznego potwora”, a deszcz jako „ogniste kule”.
2. Porównania: Rubadiri używa porównań, aby porównać grzmot do „odległych dział”, a błyskawicę do „wściekłego węża”.
3. Metafory: Używa metafor, aby opisać błyskawicę jako „zęby gniewnych chmur”, a deszcz jako „milion paciorków”.
4. Hiperbola: Rubadiri używa hiperboli, aby podkreślić intensywność burzy. Na przykład opisuje deszcz jako „lawinę wody”, a grzmot jako „kolosalny bęben na niebie”.
5. Aliteracja: Dla uzyskania efektu rytmicznego stosuje się powtarzanie spółgłosek na początku wyrazów. Na przykład „ogłuszająca ulewa” i „drżące drzewa”.
6. Onomatopeja: Rubadiri używa słów imitujących dźwięki, takich jak „bum” i „ryk”, aby wzmocnić zmysłowe wrażenia burzy.
7. Rym: Użycie słów o podobnych dźwiękach na końcu wersów służy do stworzenia poczucia muzykalności i rytmu w wierszu. Na przykład „ulewa” i „ryk”.
8. Symbolika: Rubadiri używa symboli do przekazywania głębszych znaczeń. Zbliżająca się burza może być postrzegana jako symbol zbliżającego się konfliktu, podczas gdy gwałtowna burza może symbolizować zamęt i chaos ludzkiej egzystencji.
9. Zdjęcia: W całym wierszu Rubadiri wykorzystuje żywe obrazy, aby stworzyć czytelnikowi wrażenia zmysłowe, pozwalające mu wizualizować i poczuć intensywność afrykańskiej burzy.
10. Zablokowanie: Rubadiri używa enjambmentu, w którym zdanie lub fraza przechodzi z jednego wiersza do drugiego bez przerwy, aby stworzyć poczucie ciągłości i pilności.