* Spektakl rozpoczyna się od ducha ojca Hamleta, który mówi Hamletowi, że został zamordowany przez swojego brata Klaudiusza. Duch ten jest często interpretowany jako symbol chrześcijańskiej wiary w życie pozagrobowe.
* W słynnym monologu Hamleta „Być albo nie być” znajduje się zdanie:„Sumienie rzeczywiście czyni z nas wszystkich tchórzy”. To zdanie sugeruje, że Hamlet wierzy w sumienie moralne pochodzące od Boga.
* Hamlet nawiązuje także do chrześcijańskiej koncepcji czyśćca, gdy mówi:„Nieodkryty kraj, z którego się urodził/Żaden podróżnik nie powraca”. Wiersz ten sugeruje, że Hamlet wierzy w miejsce, do którego dusze udają się po śmierci, aby zostać oczyszczone przed wejściem do nieba.
* Sztuka zawiera także kilka odniesień do Biblii, np. Hamlet cytuje wers:„Pan, twój Bóg, jest Bogiem zazdrosnym”.
Te odniesienia religijne odzwierciedlają silny wpływ chrześcijaństwa na elżbietańską Anglię. Jednak Szekspir bada w sztuce także ciemniejszą stronę religii, taką jak rola przesądów i hipokryzji w skłanianiu ludzi do popełniania złych czynów.
Ogólnie rzecz biorąc, odniesienia religijne w Hamlecie dają wgląd w duchowe przekonania Szekspira i jego publiczności. Wnoszą także wkład w złożone i wieloaspektowe tematy sztuki, takie jak moralność, wina i odkupienie.
Jeśli chodzi o opinie na temat kościoła w czasach Szekspira, istniała szeroka rozpiętość poglądów. Niektórzy ludzie byli głęboko religijni, inni byli bardziej sceptyczni. Narastał także ruch protestantystyczny, który kwestionował autorytet Kościoła katolickiego. Sztuki Szekspira odzwierciedlają różnorodność przekonań religijnych w elżbietańskiej Anglii oraz oferują zniuansowane i skłaniające do myślenia badanie roli religii w społeczeństwie.