1. Odwaga i honor: Hector konsekwentnie demonstruje odwagę i honor w całej epopei. Pomimo świadomości siły Achillesa i prawdopodobieństwa własnej porażki, odważnie stawia czoła Achillesowi w pojedynczej walce, aby chronić swoje miasto i rodzinę. Jego trzymanie się kodeksu wojownika i gotowość do stawienia czoła osobistemu ryzyku dla większego dobra swego ludu ukazują jego szlachetne cechy.
2. Miłość do rodziny i ludzi: Hektor bardzo kocha swoją żonę Andromachę, syna Astyanaksa i swoją rodzinę. Jego czułe chwile z Andromachą, kiedy okazuje troskę o ich przyszłość, odzwierciedlają jego emocjonalną głębię i współczucie. Miłość Hektora rozciąga się na jego lud, Trojany, i jest oddany ich dobru.
3. Konflikt i lament: Chwile wewnętrznej walki i lamentu Hectora również dodają złożoności jego charakterowi. Kiedy zdaje sobie sprawę, że Andromacha i Astyanaks mogą zostać zniewoleni lub zabici, odczuwa głęboki smutek i strach o ich los. To humanizuje Hectora i podkreśla, jakie żniwo, jakie wojna wywiera na nim emocjonalnie.
4. Uznanie losu i śmiertelności: Hector wykazuje zrozumienie losu i śmiertelności. Uznaje, że przeznaczeniem Achillesa jest go pokonać i wyraża rezygnację z własnego losu. Jednak postanawia stawić czoła swojemu przeznaczeniu na własnych warunkach, potwierdzając swoją niezależność nawet w obliczu śmierci.
Chociaż Hector jest przedstawiany w dużej mierze pozytywnym świetle, warto zauważyć, że nadal jest to postać złożona i pełna wad. Jest zaciekłym wojownikiem, który stosuje przemoc i nie zawsze działa z doskonałą cnotą. Jednak jego cnoty i przywiązanie do pewnych szlachetnych ideałów przyczyniają się do jego postrzegania jako szlachetnej postaci w eposie.