Oto, co robi:
* wyraża swoje emocjonalne zamieszanie. Czuje silny związek z sztuką, uważając ją za „lustro” z własną sytuacją. Jest rozdarty między pragnieniem zemsty a strachem przed aktorstwem.
* Zastanawia się nad zdolnością graczy do wywołania emocji. Rozpoznaje moc sztuki, aby mieszać nasze serca i umysły, potężny kontrast z prawdziwą sytuacją, z którą się boryka.
* kwestionuje własne zwlekanie. Krywa się za to, że nie podejmuje działań, wykorzystując pasję graczy jako punkt porównania.
* postanawia „złapać sumienie króla”. Postanawia użyć gry jako pułapki, mając nadzieję, że ujawni winy Klaudiusza i uzasadnić jego własne działania.
Ten kluczowy moment oznacza punkt zwrotny w grze. Wewnętrzny konflikt Hamleta nasila się i postanawia podjąć bardziej proaktywną rolę w poszukiwaniu sprawiedliwości. Gra staje się katalizatorem jego działań, co prowadzi do dramatycznych wydarzeń, które rozwijają się w pozostałych czynach.