Oto kilka sposobów, w jakie obrazy zawierające określenia „wysuszony” i „suchy” tworzą poczucie emocjonalnej jałowości:
„Oczy, których nie śmiem spotkać w snach / W królestwie snów śmierci”:Ten obraz sugeruje brak emocjonalnego połączenia i komunikacji. Niezdolność mówiącego do spojrzenia innym w oczy, nawet w krainie snów, wskazuje na głębokie poczucie izolacji i oderwania.
„Ci, którzy przeszli / Oczami bezpośrednimi do innego królestwa śmierci”:Użycie „oczu bezpośrednich” wyraża poczucie celowości, ale jest zestawione ze zwrotem „inne królestwo śmierci”, co sugeruje, że ta podróż prowadzi do królestwa bez życia i pustki.
„Pamiętaj o nas” – jeśli w ogóle – nie jako utracone
Gwałtowne dusze, ale tylko
Jak puści ludzie,
Wypchani ludzie”:Apel mówiącego, aby pamiętano ich nie jako gwałtowne dusze, ale jako „ludzi pustych” i „ludzi wypchanych”, podkreśla ich brak treści, pasji i witalności. Użycie słów „wysuszony” i „suchy” w kontekst ich wypchanej natury wzmacnia obraz pustki i bezżycia.
Powtórzenie słowa „suszony” w wersecie 10 dodatkowo wzmacnia poczucie emocjonalnej sterylności i opuszczenia:
„Kształt bez formy, cień bez koloru,
Sparaliżowana siła, gest bez ruchu.”
W tym miejscu mówiący używa szeregu paradoksalnych wyrażeń, aby opisać stan tych pustych ludzi. Mają kształt, ale brak im formy, cień, ale nie ma koloru, siłę, ale są sparaliżowane, gesty, ale brak ruchu. To skupisko obrazów stwarza wrażenie sprzeczności i nieistotności, sugerując świat, w którym wszystko zostaje zredukowane do najprostszej, najbardziej istotnej formy, pozbawionej jakichkolwiek emocji i namiętności.
Ogólnie rzecz biorąc, obrazy wykorzystujące słowa „wysuszony” i „suchy” w wersach 5–10 „The Hollow Men” oddaje nastrój egzystencjalnego złego samopoczucia i emocjonalnej jałowości. Skutecznie oddaje temat duchowej pustki i poczucia uwięzienia w martwej, pozbawionej sensu egzystencji.