Pierwsza część Króla Edypa służy ustaleniu scenerii spektaklu i nadaje ton tragicznym wydarzeniom. Daje widzowi zrozumienie Teb i ich obecnego stanu, nękanego tajemniczą zarazą, która spustoszyła miasto.
Ekspozycja i wprowadzenie postaci:
Przedstawia głównych bohaterów, zwłaszcza Edypa, władcę Teb, i zapewnia niezbędny wykład pozwalający zrozumieć konflikty i dylematy, przed którymi stanie. Widzowie poznają historię dojścia Edypa do władzy i jego małżeństwa z Jokastą.
Budowanie napięcia i przewidywanie:
Poprzez proroctwa i ostrzeżenia otrzymane od wyroczni w Delfach sztuka stwarza poczucie zbliżającej się zagłady i zapowiada nadchodzące tragiczne wydarzenia. Zwiększa to dramatyczne napięcie i rodzi pytania o los, przeznaczenie i ludzkie działania.
Podkreślanie cech charakteru Edypa:
Pierwsza część spektaklu ukazuje ważne cechy charakteru Edypa, takie jak poczucie sprawiedliwości, determinacja i duma. Te cechy wyznaczają drogę bohatera i przyczyniają się do tragicznych konsekwencji, które po niej następuje.
Tworzenie empatii i katharsis wśród publiczności:
Publiczność zaczyna współczuć Edypowi, gdy ten ze szczerością i współczuciem dla swojego ludu bada przyczynę zarazy. Spektakl kładzie podwaliny pod emocjonalny wpływ ostatecznych objawień i upadku Edypa.
Ogólnie rzecz biorąc, dramatycznym celem pierwszej części Króla Edypa jest ustalenie niezbędnego kontekstu, budowanie napięcia i oczekiwania, przedstawienie kluczowych postaci i podkreślenie cech, które kształtują losy Edypa. Służy jako prolog do tragicznych wydarzeń, które nastąpią, przygotowując grunt pod podróż bohatera i eksplorację takich tematów, jak los, cierpienie i ograniczenia ludzkiej wiedzy.