Oto analiza monologu:
- Język obrazowy :Romeo używa żywych obrazów i metafor, aby opisać swoją miłość do Julii. Porównuje ją do słońca, gwiazd i drogich klejnotów. Porównania te podkreślają piękno i wartość Julii w oczach Romea.
- Hiperbola :Wyrażenia miłości Romea są często przesadzone, graniczące z hiperbolą. Mówi na przykład, że jej uroda „sprawia, że niewidomi mrugają”. Ta przesada oddaje intensywność uczuć Romea i jego niezdolność do pełnego zrozumienia piękna Julii.
- Pytania retoryczne :Romeo zadaje serię pytań retorycznych, np. „Jaka jest jej ręka?” i „Jaka jest jej rękawiczka?” Pytania te podkreślają cechy fizyczne Julii i pragnienie Romea, aby być blisko niej.
- Rym i metrum :Monolog jest napisany pentametrem jambicznym, formą poetycką składającą się z dziesięciu sylab w wierszu, z sylabą akcentowaną, po której następuje sylaba nieakcentowana. Rytm ten dodaje przemowie Romea muzycznego charakteru, wzmacniając emocjonalny wpływ jego słów.
Ogólnie rzecz biorąc, ten monolog służy ukazaniu głębokiej i namiętnej miłości Romea do Julii, zapowiadając tragiczne wydarzenia, które będą miały miejsce w miarę rozwoju ich historii miłosnej.