1. Uosobienie miłości:
Na początku miłość może być postrzegana jako szczęśliwa i jednocząca siła w szekspirowskich komediach romantycznych. Jednak w miarę pojawiania się konfliktów i przeszkód uosabianie miłości jako kapryśnej, bezlitosnej, a nawet okrutnej sygnalizuje przejście w stronę tragedii. Ta zmiana emocji odzwierciedla rosnącą niepewność bohaterów i zbliżające się trudności.
2. Uosobienie losu:
Szekspir często używa personifikacji, aby przedstawić los lub przeznaczenie jako siły będące poza kontrolą człowieka. Narracja może się zmienić, zwłaszcza gdy los lub działania innych sił zewnętrznych staną się głównym punktem konfliktowym w fabule. Ta zmiana podkreśla poczucie beznadziejności, które często pojawia się w tragediach.
3. Uosobienie śmierci:
Aby wskazać nieuchronność i ostateczność katastrofy, Szekspir posługuje się techniką personifikacji śmierci. Tragedia w fabule często kończy się śmiercią, która może przybierać różne formy, w tym chorobę, przemoc, a nawet duchowy rozkład. Charakterystyka ta zwiększa poczucie śmiertelności.
4. **Personifikacja natury w komedii romantycznej często przedstawia naturę jako spokojną, harmonijną i wspierającą. Jednak w obliczu tragedii natura może stać się surowa, nieustępliwa i wroga. Ta zmiana pokazuje zmianę emocjonalną, przez którą przechodzą bohaterowie, a także mroczniejszą atmosferę fabuły.
5. Czas personifikacji:
Szekspir posługuje się personifikacją czasu, aby przedstawić ulotne chwile, przemijające piękno i nieunikniony rozwój wydarzeń. Urządzenie to podkreśla poczucie pilności i bezsilność tragicznego bohatera wobec nieubłaganego upływu czasu.
Przykłady z konkretnych sztuk Szekspira:
1. * Miłość i tragedia w Romeo i Julii: Początkowo wydaje się, że miłość łączy Romea i Julię w niezachwianym oddaniu, ale w miarę jak pojawiają się przeszkody, a ich wybory stają się coraz bardziej dramatyczne, niegdyś kochająca miłość stopniowo przekształca się w siłę, która napędza ich upadek.
2. Personifikacja losu w Makbecie: Czarownice reprezentują los i przepowiadają przyszłość Makbeta. Ich prorocze wizje wciągają Makbeta w sieć ambicji, chciwości i rozlewu krwi. Punkt zwrotny w fabule i nieodwracalny los Makbeta wyznacza właśnie ta personifikacja losu.
3. Personifikacja śmierci w Hamlecie: Obecność samej śmierci jest często wspominana w postaci Ducha ojca Hamleta. Pragnienie zemsty Ducha uruchamia łańcuch tragicznych wydarzeń, w wyniku których Hamlet popada w szaleństwo i rozpacz.
4. Personifikacja natury w „Burzy”: Magiczne zdolności Prospero dają mu kontrolę nad naturalnymi elementami gry. Natura zmienia się z spokojnej przystani na wyspie w pierwszym akcie w gniewną siłę, która odzwierciedla jego własne emocjonalne wstrząsy.
5. Personifikacja czasu w „Zimowej opowieści”: Zazdrość i podejrzenia Leontesa co do czystości Hermiony mają straszne skutki zarówno dla jego królestwa, jak i jego związków. Kiedy Leontes dowiaduje się o tym i próbuje to naprawić, czas minął, a historia przybrała ponury obrót.
Mistrzostwo Szekspira w personifikacji powoduje głębokie zanurzenie w dramacie, wzmaga efekty emocjonalne i symbolizuje szersze tematy egzystencjalne. Metoda ta podkreśla główne zwroty akcji, podkreślając przejście od wczesnego optymizmu i umiłowania romansu do mrocznych wątków i tragicznych wydarzeń w literaturze szekspirowskiej.