1. Większe napięcie: Scena rozwija się aż do kulminacyjnego momentu zabójstwa Cezara, wywołując wśród widzów poczucie napięcia i napięcia. Przemówienia spiskowców, ich wyrachowane plany i złe przeczucia Calpurni – wszystko to potęguje oczekiwanie.
2. Przerażenie i szok: Samo pchnięcie Cezara, podczas którego otacza go wielu spiskowców i zadaje liczne rany, byłoby dla widzów szokującym widokiem. Graficzny charakter zamachu w połączeniu ze zdradą Brutusa wywołałby poczucie grozy i niedowierzania.
3. Empatia dla Cezara: Pomimo jego pychy i tendencji dyktatorskich elżbietańska publiczność prawdopodobnie poczuła współczucie dla Cezara, który ostatecznie został zdradzony i zamordowany. Scena przedstawia Cezara jako postać bezbronną i ludzką, co wzbudziłoby empatię wśród widzów.
4. Podobieństwa polityczne: Sztuka powstała w okresie napięć politycznych i intryg w elżbietańskiej Anglii. Widzowie prawdopodobnie dostrzegliby powiązania między wydarzeniami przedstawionymi w sztuce a wyzwaniami politycznymi, przed którymi stanęli. Spektakl stanowił subtelny komentarz na temat natury władzy, ambicji i konsekwencji przewrotów politycznych.
5. Moralność i sprawiedliwość: Scena rodzi dylematy moralne dotyczące aktu zabójstwa i konsekwencji szukania sprawiedliwości. Publiczność zapewne debatowałaby, czy działania Brutusa, wynikające z jego postrzeganego obowiązku wobec państwa, uzasadniały morderstwo Cezara, którego uważano za prawowitego władcę.
6. Udział publiczności: Elżbietańska publiczność była znana z aktywnego zaangażowania w przedstawienia, a Akt 3, Scena 1, zapewnia szerokie możliwości reakcji publiczności. W kulminacyjnych momentach na widowni prawdopodobnie wybuchnęły westchnienia, krzyki oraz wyrazy szoku i oburzenia.
7. Katharsis i refleksja: Scena prowadzi do oczyszczającego uwolnienia emocji, gdy widzowie są świadkami konsekwencji przemocy politycznej i zdrady. Zachęca do introspekcji i refleksji na temat natury przywództwa, niebezpieczeństw związanych z niekontrolowaną władzą oraz roli jednostki w kształtowaniu wydarzeń politycznych.
Ogólnie rzecz biorąc, Akt 3, Scena 1 „Juliusza Cezara” Szekspira byłby dla elżbietańskiej publiczności potężnym i naładowanym emocjonalnie przeżyciem, wywołującym reakcje od szoku i empatii po kontemplację moralną.