W XIX wieku teatr muzyczny nadal ewoluował i rozwijał się wraz z rozwojem popularnych form, takich jak operetka, wodewil i sala koncertowa. Gatunki te obejmowały przedstawienia komediowe i satyryczne, które łączyły muzykę i taniec.
Na początku XX wieku teatr muzyczny przyjął bardziej wyrafinowany zwrot wraz z pojawieniem się „musicalów książkowych”, które kładły większy nacisk na opowiadanie historii i rozwój postaci. Seriale takie jak „Show Boat” (1927), „Oklahoma!” (1943) i „My Fair Lady” (1956) uważane są za kamienie milowe w rozwoju teatru muzycznego.
Za złoty wiek teatru muzycznego powszechnie uważa się okres od lat czterdziestych do sześćdziesiątych XX wieku, kiedy to musicale na Broadwayu osiągnęły nowy szczyt popularności i uznania krytyków. W tym okresie powstały kultowe musicale, takie jak „West Side Story” (1957), „Dźwięki muzyki” (1965) i „Kabaret” (1966).
W następnych dziesięcioleciach teatr muzyczny nadal ewoluował i dostosowywał się, włączając elementy z innych gatunków, w tym rocka, popu i muzyki elektronicznej. Spektakle takie jak „A Chorus Line” (1975), „Dreamgirls” (1981) i „Hamilton” (2015) to jedne z innowacyjnych i przełomowych musicali wyprodukowanych w ostatnim czasie.
Dziś teatr muzyczny pozostaje istotną i stale zmieniającą się formą sztuki, a na całym świecie co roku pojawiają się nowe przedstawienia i produkcje.