1. Życie jako zabawa: Monolog rozpoczyna się od porównania świata do sceny, sugerując, że życie jest jak przedstawienie teatralne. Szekspir uosabia świat jako „scenę”, na której ludzie odgrywają swoje role aktorów w sztuce.
2. Siedem wieków człowieka: Następnie mówca Jacques opisuje siedem etapów, czyli wieków, życia człowieka, każdy z własnym, unikalnym zestawem cech i wyzwań. Te etapy to:
- Niemowlęctwo: Płacząc i bezsilny jak dziecko.
- Uczeń: Niechętnie chodzę do szkoły i noszę torbę pełną książek.
- Kochanek: Pełna pasji, emocji i wzdychająca w miłości.
- Żołnierz: Ambitny, dumny i gotowy do walki o honor.
- Sprawiedliwość: Stać się mądrym i poważnym sędzią, pełnym mądrości i doświadczenia.
- Starość: Słaby i zapominalski, o słabym ciele i pomarszczonym umyśle.
- Drugie dzieciństwo: Jak dziecko, ale bez zębów i z przyćmionymi oczami, wkraczające w ostatni etap życia.
3. Odgrywanie ról: Szekspir podkreśla performatywny aspekt życia, sugerując, że ludzie przez całe życie odgrywają różne role, tak jak aktorzy w sztuce wcielają się w różne postacie.
4. Wydajność życiowa: W monologu uwypuklono różne fazy i przemiany ludzkiego życia, sugerując, że każdy człowiek ma swoją niepowtarzalną rolę do odegrania w wielkim teatrze życia.
5. Uniwersalność: Z opisu siedmiu wieków człowieka dokonanego przez Szekspira wynika, że etapy te są uniwersalne i dotyczą wszystkich ludzi, niezależnie od ich okoliczności.
6. Efemeryczna natura życia: Monolog podkreśla przemijającą i efemeryczną naturę życia, gdy każdy etap przechodzi w następny, tak jak zmieniają się sceny w sztuce.
7. Kontrast: Szekspir kontrastuje różne etapy życia, od niewinności dzieciństwa po mądrość starości, ilustrując dynamiczną i stale zmieniającą się naturę ludzkiej egzystencji.
W istocie fragment ten przekazuje filozoficzny i teatralny pogląd na życie, rysując podobieństwa między światem a sceną i podkreślając ewoluujące role, jakie jednostki odgrywają na całej swojej życiowej podróży.