Gdzie w Śmierci komiwojażera używany jest język potoczny?

W sztuce Arthura Millera „Śmierć komiwojażera” w różnych momentach dialogu używany jest język potoczny, aby stworzyć poczucie realizmu i autentyczności w mowie bohaterów. Język potoczny odnosi się do nieformalnego, codziennego języka, który jest powszechnie używany w swobodnych rozmowach i odzwierciedla sposób, w jaki ludzie mówią w prawdziwym życiu. Oto kilka przykładów języka potocznego użytego w sztuce:

Willy Loman:

- „Jezus, Maryja i Józef!” (Okrzyk zaskoczenia lub frustracji)

- „Muszę zdobyć trochę nasion. Posadzę trochę kwiatów. Wiesz, mały ogród z tyłu... Tylko mały ogród z tyłu.” (Ton nieformalny i konwersacyjny)

- „Teraz posłuchaj, chłopcze! To jest twoje życie i ważne jest, aby wziąć za nie odpowiedzialność. Zacznij więc myśleć samodzielnie i zastanów się, co naprawdę chcesz robić ze swoim czasem”. (Dorywcze i bezpośrednie porady)

Biff Loman:

- „O rany, tato, nie wiem”. (Nieformalne wyrażenie niepewności)

- „Wiesz, tato, zawsze myślałem, że odniosę sukces, tak jak ty. Ale teraz zaczynam myśleć, że może tak się nie stanie”. (Ton swobodny i refleksyjny)

Szczęśliwy Loman:

- "Pewnie! Muszę wsiąść do wozu. Muszę już jechać." (Nieformalne pożegnanie)

Linda Loman:

- „Willy, kochanie, proszę, spróbuj się uspokoić. Weź głęboki oddech i zrelaksuj się.” (Ton nieformalny i pocieszający)

Włączając do dialogu język potoczny, Miller stwarza u widzów poczucie powiązania i zażyłości. Sprawia to, że bohaterowie czują się bardziej jak prawdziwi ludzie o odmiennych osobowościach i codziennych wzorcach mowy, a nie jak postacie nazbyt formalne lub sztuczne. Użycie języka potocznego dodaje autentyczności eksploracji przez dramaturga tematów i zmagań rodziny Lomanów, czyniąc sztukę bardziej wciągającą i wiarygodną dla widza.