Wzmocnienie motywów: Chór często powtarzał lub wzmacniał tematy, pomysły i emocje wyrażane przez lidera. To powtórzenie pomogło podkreślić ważne przesłania i stworzyć poczucie zbiorowego zrozumienia wśród odbiorców.
Komentowanie akcji: Chór zapewnił zbiorowy głos, który komentował wydarzenia ze spektaklu. Ich obserwacje, refleksje i reakcje dały widzom zewnętrzną perspektywę i pogłębiły interpretację rozgrywającego się dramatu.
Wyraz emocjonalny: Chór wzmocnił emocjonalne oddziaływanie przedstawienia poprzez wspólne reakcje. Radosne chóry uwydatniały momenty świętowania, podczas gdy żałobne chóry dodawały głębi tragicznym i bolesnym scenom.
Zaangażowanie odbiorców: Format wezwania i odpowiedzi między liderem a chórem bezpośrednio angażował publiczność. Ta interakcja przyczyniła się do wspólnego doświadczenia i pomogła widzom połączyć się z emocjami i pomysłami na scenie.
Rozwój dialogu: Wymiana zdań pomiędzy chórem a liderem pozwoliła na dynamiczną wymianę pomysłów. Prowadziło to często do pogłębienia dramatycznej sytuacji i pomagało posunąć akcję do przodu.
Katharsis: W tragediach oczyszczający efekt przedstawienia został wzmocniony reakcjami emocjonalnymi i lamentami chóru. Dzielili cierpienie bohaterów i zapewniali zbiorową drogę do uwolnienia emocji wśród widzów.
Intensywność dramatyczna: Poprzez rytmiczne śpiewy, tańce i zbiorową obecność chór dodał wizualnej i dźwiękowej intensywności dramatycznemu występowi.