Konkretna fabuła: Symphonie fantastique to nie tylko zbiór abstrakcyjnych ruchów muzycznych, ale raczej opowiada konkretną historię. Berlioz zapewnił szczegółowy program wyjaśniający narrację każdej części, umożliwiając słuchaczom prześledzenie emocjonalnej podróży głównego bohatera kompozytora.
Tytuły opisowe: Każda część symfonii nosi opisowy tytuł, który wskazuje na rozwój historii. Na przykład pierwsza część nosi tytuł „Rêveries - Passions” (Reveries - Passions), druga to „Un bal” (A Ball), a trzecia to „Scène aux champs” (Scena na polach). Tytuły te oferują muzyczne wskazówki dotyczące wydarzeń i emocji pojawiających się w każdej części.
Muzyczna reprezentacja emocji: Użycie przez Berlioza barw orkiestrowych i tematów muzycznych skutecznie oddaje różnorodne emocje i wydarzenia wspomniane w programie. Na przykład w części czwartej, zatytułowanej „Marche au supplice” (Marsz na szafot), rytm pesante, złowieszcza melodia i ciężka instrumentacja tworzą poczucie grozy i tragedii.
Określone postacie i sceny: Program przedstawia poszczególne postacie, takie jak ukochana kobieta i alter ego bohatera, i osadza je w scenach opisowych, takich jak bal, sceneria sielankowa czy sabat czarownic. Elementy te wzmacniają narracyjny aspekt symfonii.
Jedność poprzez motywy przewodnie: Berlioz posługuje się motywami muzycznymi, czyli motywami przewodnimi, aby przedstawić określone idee lub postacie w całej symfonii. Na przykład powracająca melodia idée fixe symbolizuje ukochaną kobietę i jej obecność w umyśle bohaterki.
Ściśle splatając muzykę z pozamuzyczną narracją, Symphonie fantastique zaciera granice pomiędzy muzyką czysto abstrakcyjną a bardziej wyrazistymi formami muzycznego opowiadania historii. Te cechy programowe sprawiają, że wyróżnia się jako jeden z charakterystycznych przykładów muzyki programowej w epoce romantyzmu.