Co to są cechy prozodyczne?

Cechy prozodyczne to cechy mowy związane z rytmem, intonacją i akcentem języka mówionego. Różnią się one od cech segmentalnych, które odnoszą się do poszczególnych dźwięków mowy. Cechy prozodyczne obejmują:

1. Skok: Zmiana tonu głosu mówiącego. Można go używać do przekazywania emocji, wskazywania pytań lub tworzenia nacisku.

2. Intonacja: Wzrost i spadek wysokości dźwięku w czasie. Można go używać do przekazywania znaczenia emocjonalnego, wskazania końca zdania lub zasygnalizowania sarkazmu.

3. Stres: Względne znaczenie jednej sylaby nad drugą w słowie lub wyrażeniu. Można go używać do zmiany znaczenia słów, takich jak „zapis” (rzeczownik) i „zapis” (czasownik).

4. Rytm: Wzór mocnych i słabych sylab w mowie. Można go używać do tworzenia wrażenia ruchu lub struktury w mowie.

5. Tempo: Szybkość dostarczania mowy. Można go używać do wyrażania pilności, złości lub nudy.

6. Głośność: Głośność, z jaką dostarczana jest mowa. Można go używać do przyciągania uwagi, wyrażania złości lub okazywania uczuć.

Cechy prozodyczne są ważne dla przekazywania znaczeń i emocji w mowie. Można ich również używać do podkreślania, wskazywania struktury zdania i rozróżniania różnych rodzajów mowy, takich jak stwierdzenia, pytania i polecenia.