Jaki jest wspólny temat Sonetów 31 i 39?

Sonety 31 i 39 Williama Szekspira mają wspólny motyw rozmyślań mówcy o nieuchronności starzenia się, upływie czasu i przemijaniu piękna i młodości. Obydwa sonety zgłębiają rozważania mówiącego na temat wpływu czasu na ukochaną osobę i wyrażają jego głęboką miłość i podziw dla niej, nawet gdy zanikają jej cechy fizyczne.

Sonet 31:

W Sonecie 31 mówca porównuje urodę ukochanej do wspaniałości letniego dnia, przyznając, że jedno i drugie podlega nieubłaganemu upływowi czasu. Ubolewa nad faktem, że czas nieuchronnie zmniejszy ich fizyczne piękno i młodzieńczą witalność. Pomimo tego uznania, osoba mówiąca pozostaje niezachwiana w swojej miłości, decydując się skupić na trwałych cechach ich wewnętrznej wartości i ponadczasowej naturze ich miłości, która przekracza ograniczenia czasu.

Sonet 39:

Sonnet 39 dalej zagłębia się w refleksje mówiącego na temat upływu czasu i skutków starzenia się ukochanej. Uznaje fizyczne zmiany, jakie zaszły, porównując starzejącą się twarz ukochanej do książki, której strony są zniszczone i zniszczone. Jednak mówiący odnajduje w tych zmarszczkach piękno i mądrość, postrzegając je jako świadectwo wspólnej podróży i doświadczeń, które ukształtowały ich miłość. Nie zraża go upływ czasu i potwierdza swoją niezachwianą miłość i oddanie ukochanej.

Obydwa Sonety 31 i 39 badają słodko-gorzką naturę upływu czasu i ulotne piękno młodości, podkreślając jednocześnie trwałą i przemieniającą moc prawdziwej miłości.