W jaki sposób trawa i Stevens – anegdota o słoiku są podobne?

W wierszu Wallace'a Stevena „Anegdota o słoiku” mówca umieszcza zwykły szklany słoik na wzgórzu w Tennessee i obserwuje, jak jego obecność zmienia otaczający krajobraz. Słoik staje się centralnym punktem, wokół którego mówiący dostrzega nowe szczegóły i wzorce w świecie przyrody. Obecność słoja stwarza także poczucie porządku i harmonii, narzucając swój geometryczny kształt chaotycznej dziczy.

Podobnie w wierszu Emily Dickinson „Trawa” mówca obserwuje, w jaki sposób źdźbło trawy może zakłócić i podważyć oczekiwania i konwencje świata przyrody. Trawa nie chce dostosować się do schludnych i uporządkowanych wzorców ludzkiego życia, zamiast tego utwierdza swoją dzikość i indywidualność. Umieszczając prosty przedmiot w naturalnym otoczeniu, oba wiersze badają złożone relacje między światem naturalnym i ludzkim, wykorzystując naturę do kwestionowania i zakłócania ludzkich oczekiwań i założeń.