Akt 1, scena 5
Romeo: O, ona uczy pochodnie, aby jasno płonęły!
Wygląda na to, że wisi na policzku nocy
Jak bogaty klejnot w uchu Etiopii,
Piękno zbyt bogate, aby można było z niego korzystać, dla ziemi zbyt drogie!
Tak przedstawia śnieżną gołębicę gromadzącą się z wronami,
Jak pokazuje ta pani nad swoimi towarzyszami.
Miara wykonana, będę patrzył na jej miejsce,
I dotykając jej, pobłogosław moją niegrzeczną rękę.
Czy moje serce kochało aż do teraz? Przysięgnij, wzroku!
Bo nigdy nie widziałem prawdziwego piękna aż do tej nocy.
Akt 2, Scena 2
Romeo: Czy mam usłyszeć więcej, czy mam w tym miejscu mówić?
Julia: Tylko twoje imię jest moim wrogiem.
Jesteś sobą, chociaż nie jesteś Montague.
Co to jest Montague? To nie jest ani ręka, ani noga,
Ani ramienia, ani twarzy, ani żadnej innej części
Przynależność do mężczyzny. O, bądź jakimś innym imieniem
Przynależność do mężczyzny. O, bądź jakimś innym imieniem
Poza Montague i nie będę już Capuletem.
Akt 3, scena 5
Julia: Wiesz, że maska nocy jest na mojej twarzy,
Inaczej dziewiczy rumieniec pokryłby mój policzek
Za to, co usłyszałeś, jak mówiłem dziś wieczorem.
Fain, chciałbym rozwodzić się nad formą, fain, fain zaprzeczyć
Co mówiłem. Ale pożegnalny komplement!
Czy mnie kochasz? Wiem, że powiesz „Tak”,
I uwierzę ci na słowo. Jeśli jednak przysięgniesz,
Możesz udowodnić, że jesteś fałszywy. W krzywoprzysięstwach kochanków,
Mówią:Jowisz się śmieje. O łagodny Romeo,
Jeśli kochasz, wymawiaj to wiernie.
Albo jeśli myślisz, że zbyt szybko zostałem zdobyty,
Zmarszczę brwi, będę przewrotny i powiem ci, że nie,
Więc będziesz zabiegał; ale poza tym nie dla świata.
Akt 5, Scena 3
Romeo: W takim razie przeciwstawiam się wam, gwiazdy!
Znasz moje mieszkanie:przynieś mi atrament i papier,
I wynajmijcie konie pocztowe. Zrobię to dziś wieczorem.
Cóż, Julio, poleżę z tobą tej nocy.
Niech robaki pożrą moje ciało, jak chcą,
Nie powiedzą, że umrę niepochowany,
Z pamięcią o tym, co pozwoliło mi żyć.