1. Osobiste anegdoty: W całym swoim przemówieniu Wallace dzieli się osobistymi anegdotami, czerpiąc z własnych doświadczeń i wspomnień. Tworzy w ten sposób poczucie intymności z odbiorcami, pozwalając im odnieść się do jego perspektywy i doświadczeń.
2. Język emocjonalny: Wallace używa sugestywnego języka, który odwołuje się do emocji i wywołuje silną reakcję emocjonalną publiczności. Używa słów i wyrażeń, które wywołują poczucie pilności, troski i refleksji, dzięki czemu przemówienie ma charakter osobisty i wywiera wpływ.
3. Ton empatyczny: Wallace przyjmuje empatyczny ton w całym przemówieniu, wyrażając głębokie zrozumienie wyzwań i złożoności życia. Okazuje współczucie dla zmagań poszczególnych osób, co oddziałuje na odbiorców na poziomie osobistym i sprawia, że czują się dostrzeżeni i zrozumiani.
4. Udostępnianie z lukami w zabezpieczeniach: Wallace dzieli się wrażliwymi momentami i spostrzeżeniami z własnego życia, przyznając się do swoich wad, niepewności i błędów. Ta wrażliwość buduje zaufanie i więź z publicznością, zachęcając ją do refleksji nad własnymi doświadczeniami i słabymi punktami.
5. Humor: Wallace włącza do swoich przemówień momenty humoru, używając ironii i dowcipu, aby zaangażować publiczność i sprawić, że jego uwagi będą zrozumiałe i zapadające w pamięć. Humor może pomóc złagodzić napięcie i sprawić, że przemówienie będzie przyjemniejsze dla słuchaczy.
Stosując te strategie, David Foster Wallace skutecznie wykorzystuje patos, aby zaangażować emocje swoich odbiorców, stworzyć poczucie osobistej więzi i podkreślić znaczenie uważności, samoświadomości i współczucia w życiu codziennym.