Zamiast jednego słynnego dzieła, oto kilka pism Erazma, w których krytykował rząd i jego urzędników:
* „Pochwała szaleństwa” (1509): Ten satyryczny esej kpi z wielu aspektów społeczeństwa, w tym z niekompetencji i korupcji urzędników państwowych. Choć nie atakuje bezpośrednio żadnego konkretnego rządu, krytykuje szaleństwo i chciwość często spotykane u osób sprawujących władzę.
* „Porzekadła” (1500): Ten zbiór przysłów i powiedzeń często zawierał zjadliwe komentarze na tematy polityczne i religijne. Wiele z tych przysłów subtelnie krytykowało politykę rządu i działania jego urzędników.
* „Rozmowy” (1518): Ta seria dialogów poruszała różne kwestie społeczne i polityczne, często poprzez humorystyczne scenariusze i dowcipne uwagi. Niektóre dialogi były satyrą na zachowanie skorumpowanych urzędników i hipokryzję rządzących.
Należy zauważyć, że krytyka Erazma była często subtelna i zawoalowana humorem. Wolał używać satyry i dowcipu niż bezpośrednich ataków, dzięki czemu jego krytyka była bardziej znośna i skuteczna w docieraniu do szerszej publiczności.
Dlatego też, choć nie ma ani jednej „sławnej rzeczy”, którą Erazm napisałby naśmiewając się z rządu, jego pisma łącznie przedstawiały mocną krytykę korupcji politycznej i wad osób sprawujących władzę.