* Ślepota Pawła: Jest to najbardziej oczywista i centralna ironia powieści. Dosłowna ślepota Pawła na otaczający go świat uświadamia mu dotkliwie symboliczną ślepotę innych. Nie dostrzegają prawdy o sytuacji w Lake Windsor Downs, prawdziwego powodu znęcania się nad Erikiem i rzeczywistego niebezpieczeństwa, które ich otacza.
* Obraz „superbohatera” Erika: Erik Fisher, pozornie popularny i potężny sportowiec, w rzeczywistości jest głęboko niepewnym siebie i zmartwionym chłopcem. Używa przemocy i zastraszania, aby ukryć swoje słabości. Fasada siły, jak na ironię, ukrywa prawdziwą słabość.
* „Idealna” społeczność: Pozornie idylliczną społeczność Lake Windsor Downs nęka korupcja, przemoc i brak odpowiedzialności. „Doskonałość”, do której dążą, to fasada maskująca ciemność pod powierzchnią.
* Zwycięstwo drużyny piłkarskiej: Zwycięstwo drużyny piłkarskiej jest świętowane jako triumf, ale ma ono wysoką cenę. Zespół zbudowany jest na kłamstwach i manipulacji, a zwycięstwo jest ostatecznie puste. Prawdziwy koszt tego „sukcesu” nie jest znany, co podkreśla ironię świętowania tak płytkiego osiągnięcia.
* System „sprawiedliwości”: Wymiar sprawiedliwości, który ma chronić i stać na straży prawa, nie zajmuje się poważnymi problemami w Lake Windsor Downs. Jak na ironię, uwydatnia to nieadekwatność systemu i brak prawdziwej ochrony niewinnych.
Ogółem ironia w „Tangerine” służy podkreśleniu kontrastu pomiędzy pozorami a rzeczywistością. Powieść obnaża hipokryzję i ciemność, która często kryje się pod powierzchnią pozornie doskonałych społeczności. Ta ironia zmusza czytelnika do zakwestionowania wartości i założeń społeczeństwa oraz skonfrontowania się z konsekwencjami ślepej akceptacji.