Oto kilka opcji i powody, dla których mogą pasować do opisu:
* Odmieńca: Ta kultowa postać z „Dobrego człowieka, którego trudno znaleźć” jest często postrzegana jako przedstawiciel „kulawego” w sensie metaforycznym. Jest ułomny duchowo, pozbawiony współczucia i poczucia moralności. Mógłby „wejść pierwszy” w tym sensie, że jako pierwszy doświadczył chwili łaski lub uznania własnej grzeszności, choć dyskusyjne jest, czy naprawdę ją przyjmuje.
* Babcia: Chociaż fizycznie nie jest kulawa, jest duchowo okaleczona swoją próżnością i egocentryzmem. Jej początkową ślepotę na własne wady i niebezpieczeństwa związane z jej działaniami można uznać za formę „kulawości”. Jej ostateczną akceptację swojego losu i uświadomienie sobie, że rzeczywiście jest „dobrą kobietą”, można zinterpretować jako jej „pierwsze wejście” w stan łaski lub świadomości.
* Hulga (Radość) z „Dobrych ludzi ze wsi: Hulga ucieleśnia kulawiznę zarówno fizyczną, jak i duchową. Jest niepełnosprawna fizycznie, ale także okaleczona intelektualną dumą i cynicznym światopoglądem. Jej spotkanie z Manleyem Pointerem, oszustem udającym sprzedawcę Biblii, można postrzegać jako formę „wejścia jako pierwszy” w stan bezbronności i potencjału zmiany. Jednak dwuznaczność zakończenia pozostawia otwarte do interpretacji, czy Hulga naprawdę akceptuje swoje doświadczenie, czy też pozostaje uwięziona w swojej dumie.
* Dziecko w „Apokalipsie: To dziecko, które zjadliwie ocenia główną bohaterkę, panią Turpin, można postrzegać jako przedstawicielkę „kulawych”. Nielakierowana perspektywa dziecka podważa wygodne założenia pani Turpin i zmusza ją do skonfrontowania się z własnymi uprzedzeniami i hipokryzją. Można to postrzegać jako dziecko „wchodzące jako pierwsze” w stan świadomości moralnej, podczas gdy pani Turpin zmaga się z konsekwencjami własnej „kulawości”.
Ostatecznie interpretacja słowa „lame wejdzie pierwszy” zależy od tego, jak odczytamy bohaterów Flannery O'Connor i ich podróże. O'Connor często przedstawia postacie zmagające się z kwestiami wiary, łaski i kondycji ludzkiej, sprawiając, że pytanie, kto „wchodzi pierwszy” i w co, staje się złożone i otwarte.