Oto najważniejsze oskarżenia, jakie Pinchot postawił Ballingerowi:
* Nielegalna sprzedaż gruntów publicznych: Pinchot zarzucił, że Ballinger nielegalnie zezwolił na sprzedaż cennych ziem węglowych na Alasce prywatnym firmom, w tym tym powiązanym z jego byłym wspólnikiem prawnym, JP Morganem. Argumentował, że jest to rażące nadużycie zasobów publicznych dla prywatnych korzyści.
* Faworytyzm i korupcja: Pinchot twierdził, że Ballinger przedkładał interesy prywatne nad dobro publiczne, otwierając tereny publiczne pod zabudowę bez odpowiednich zabezpieczeń środowiskowych. Oskarżył Ballingera o uleganie wpływom interesów korporacji i przymykanie oczu na potencjalne szkody dla środowiska.
* Tłumienie działań ochronnych: Pinchot uważał, że Ballinger aktywnie podważa wysiłki Służby Leśnej i innych agencji rządowych na rzecz ochrony przyrody. Uważał, że Ballinger był bardziej zainteresowany promowaniem wydobycia zasobów niż ochroną zasobów naturalnych dla przyszłych pokoleń.
Ballinger stanowczo zaprzeczył tym oskarżeniom, argumentując, że po prostu przestrzega prawa i promuje rozwój gospodarczy. Twierdził również, że motywacją Pinchota były ambicje polityczne i chęć podważenia jego autorytetu.
Następstwa:
Kontrowersje Ballingera-Pinchota stały się poważnym skandalem politycznym, dzieląc Partię Republikańską i prowadząc do rezygnacji Pinchota ze Służby Leśnej. Chociaż śledztwo prowadzone przez Kongres uniewinniło Ballingera, kontrowersje ostatecznie zrujnowały jego reputację i przyczyniły się do spadku popularności prezydenta Tafta.
Znaczenie:
Kontrowersje Ballingera-Pinchota uwydatniły narastający konflikt między ochroną a rozwojem zasobów na początku XX wieku. Ujawniło także walki o władzę między różnymi frakcjami w Partii Republikańskiej i rosnący wpływ interesów korporacyjnych na rząd.
Debata wokół kontrowersji ostatecznie przyczyniła się do powstania ruchu postępowego i opracowania silniejszych przepisów dotyczących ochrony środowiska.