1. Wyśmiewanie „Tragicznej Historii” :Klauni są wyraźnie świadomi ponurych wydarzeń rozgrywających się w sztuce, zwłaszcza śmierci Hamleta. Żartują na temat śmierci i obrzędów pogrzebowych, posługując się językiem tragedii, aby stworzyć efekt mrocznej komedii. Ta kpina podkreśla absurdalność śmierci, sugerując, że nawet w obliczu głębokiego żalu życie toczy się dalej, a ludzie znajdują sposoby, aby sobie poradzić, nawet przy pomocy czarnego humoru.
2. Komentowanie natury rzeczywistości Cyniczne obserwacje klaunów na temat świata („ta piękna rama, ziemia, wydaje mi się sterylnym cyplem” oraz „świat to bardzo odległy wschód i zachód i bardzo dobre miejsce do życia, jeśli można się do niego dostać”) sugerują rozczarowanie złożonością życia. Kwestionują sens i cel istnienia, sugerując egzystencjalne niepokoje eksplorowane przez spektakl.
3. Zapowiedź zakończenia :W rozmowie klaunów pojawiają się odniesienia do kopania grobów, znajdowania czaszek i nieuchronności śmierci. Zapowiadają one pochówek Hamleta i ostateczne zakończenie sztuki. Subtelnie przygotowuje widza na ostateczność tragedii.
4. Satyra na normy społeczne :Humorystyczna wymiana zdań klaunów na temat „biednego człowieka”, który „odszedł”, nawiązuje do zawartej w sztuce krytyki społecznej hipokryzji i sposobu, w jaki ludzie często ignorują cierpienie lub je lekceważą. Podkreślają oderwanie klasy uprzywilejowanej od rzeczywistości, z którą borykają się osoby mniej szczęśliwe.
5. Nadawanie tonu zmianie w grze :Beztroskie przekomarzanie się klaunów stanowi wyraźny kontrast w stosunku do ponurej atmosfery poprzednich scen. Ich obecność wprowadza zmianę tonu spektaklu, prowadząc do ostatecznej konfrontacji Hamleta i Laertesa, zakończonej poczuciem tragicznego zakończenia.
Podsumowując, rozmowa otwierająca klaunów w Akcie 5, Scenie 2 Hamleta nie jest jedynie beztroskim przekomarzaniem. Stanowi wieloaspektowy komentarz do poruszanych w sztuce tematów śmierci, śmiertelności, niesprawiedliwości społecznych i kondycji ludzkiej. Ich humor jest mroczny, ironiczny, bawi i prowokuje widza, przypominając o ciągłej obecności absurdu i tragedii w życiu.