* „cichy człowiek” nie jest w rzeczywistości cichy: Sean jest początkowo przedstawiany jako samotna, zarezerwowana osoba, ale w miarę postępu historii okazuje się, że jest dość hałaśliwy, asertywny, a nawet gwałtowny. Jego działania są często napędzane pasją i gniewem, które bezpośrednio zaprzeczają „cichemu” wizerunku, który projektuje.
* Jego cisza to fasada: Cisza i rezerwy Seana nie są odzwierciedleniem jego prawdziwej natury. Jest człowiekiem nawiedzonym przez traumę z przeszłości, zagubioną duszą szukającą ukojenia i odkupienia. Jego cisza służy jako tarcza, ukrywając emocjonalne zamieszanie i wewnętrzne zamieszanie, które nosi.
* Odnajduje swój głos poprzez przemoc: Podróż Seana do znalezienia głosu jest niekonwencjonalna. Używa siły fizycznej, aby domagać się prawa do Mary Kate i ostatecznie odnajduje swój głos i pewność siebie poprzez swoje działania, a nie poprzez cichą kontemplację.
* dążenie do miłości prowadzi do konfliktu: Podczas gdy Sean szuka miłości i połączenia, jego metody osiągnięcia tego wymagają konfliktu i agresji. Walczy o rękę Mary Kate w małżeństwie, tworząc rozłam w społeczności i powodując dalszy chaos.
* Film romantyzuje przemoc: „The Ciche Man” przedstawia gwałtowne działania Seana w komediowym i prawie uroczystym świetle, ignorując potencjalne konsekwencje i traumę, które powodują. To uwielbienie przemocy jest główną ironią, biorąc pod uwagę tematy filmu znajdującego spokój i ciszę.
Podsumowując, ironia w „Cichym człowieku” leży w rozbieżności między zewnętrzną postacią Seana a jego wewnętrznymi walkami. Jest człowiekiem, który szuka spokojnego, ale znajduje swój głos poprzez konflikt, a jego dążenie do miłości jest powiązane z przemocą. Romantyzacja przemocy w filmie dodatkowo zwiększa ogólną ironię.