Najsłynniejszą i istotną linią, która zajmuje się koncepcją mężczyzny jako dziecka, jest:„Co za dzieło jest mężczyzna! Jak szlachetny w rozumie, jak nieskończona na wydziale! W formie i poruszaniu, jak wyraża się i godna podziwu! Jak jak anioł, w obawie, jak bóg! Piękno świata, wzór zwierząt - i jeszcze, do mnie, co jest tym, co jest to, co jest to, co jest to, co jest?”.
Ten fragment z aktu II, Scena II, podkreśla dualność ludzkiej natury:jesteśmy zarówno wspaniałe, jak i wadliwe, zdolne do wielkich rzeczy, ale także podatnych na słabość i szaleństwo.