Użycie określenia „Dun dun” wywodzi się z wczesnych słuchowisk radiowych, gdzie często używano go do wskazania momentu objawienia w tajemnicy lub horrorze. Termin ten został spopularyzowany przez program radiowy The Shadow, w którym efekty dźwiękowe dodawały narracji tajemniczości i złych przeczuć.
W słuchowiskach radiowych i dawnym radiu, gdzie efekty dźwiękowe były kluczowe dla stworzenia atmosfery, „dun dun” było powszechnie używane do ogłoszenia wejścia złoczyńcy, zwiększenia napięcia podczas przerażających scen lub zwrócenia uwagi na zwrot akcji.
Z biegiem czasu „dun dun” przeszło do mediów wizualnych, zwłaszcza filmu i telewizji. Stało się synonimem momentów trzymających w napięciu lub dramatycznych. Słynny motyw muzyczny „Szczęki”, skomponowany przez Johna Williamsa, zawiera dominujący motyw „dun dun”. Zajmuje także ważne miejsce w ścieżkach dźwiękowych horrorów, takich jak „Psycho” i długo emitowanego serialu telewizyjnego „CSI”.
W ostatnich latach „dun dun” stał się dobrze znanym i wszechobecnym efektem dźwiękowym. Użycie go w memach, filmach internetowych i skeczach komediowych jeszcze bardziej ugruntowało jego status symbolu napięcia i zaskoczenia.
Chociaż „dun dun” pozostaje najbardziej rozpoznawalną odmianą, istnieją inne podobne efekty dźwiękowe, które służą temu samemu celowi. „Ta-da” jest często używane do wskazania zaskakującego lub odkrywczego momentu, podczas gdy „ba-dum-tish” jest powszechnie słyszane w kontekstach komediowych, aby podkreślić żart lub stworzyć humorystyczny efekt.
„Dun dun” pozostawił trwały ślad w popkulturze, stając się ikonicznym efektem dźwiękowym, który natychmiast wywołuje poczucie oczekiwania, napięcia i dramatycznego objawienia. Jego wpływ można zaobserwować w różnych formach mediów, od klasycznych słuchowisk radiowych po współczesne treści cyfrowe.