10 lutego 1616 roku Judith Shakespeare zawarła w sądzie kościelnym poręczenie gwarantujące, że nie zawrze małżeństwa bez zgody rodziców. To, że miała zamiar wyjść za mąż bez zgody rodziców i wbrew wyraźnej woli ojca – że „chce, żeby raczej wyszła za mąż za [Quiinye]… ze względu na jego złe warunki” – wskazuje, że był postrzegany jako osoba nieodpowiednia lub ciesząca się pogardą mecz. Ponieważ Judith była jedyną spadkobierczynią jego ojca, mającą trzy ocalałe córki, ale żadnego ocalałego syna, Szekspir postrzegał Quineya jako „niepożądaną” parę, co sugeruje, że Szekspir mógł mieć na myśli powody dotyczące charakteru Quineya lub perspektyw na przyszłość, które teraz zostały utracone.
Wilhelm spisał swój testament w styczniu 1616 r., zaledwie kilka dni po zarejestrowaniu obligacji Judyty, wspominając, że Judyta otrzyma w zaufaniu część majątku (który będzie posiadała i z którego będzie się cieszyć, ale którego posiadanie pozostanie pod wykonawcą testamentu) dopiero po urodzeniu trójki dzieci. zgodnie z prawem spłodzony na... jej ciele.