2. Ironia sytuacyjna: Abigail oskarża innych niewinnych ludzi o czary, aby odwrócić uwagę od własnego romansu z Johnem Proctorem, ironicznie oskarżając innych o to samo przestępstwo, które popełniła.
3. Ironia słowna: W akcie II Abigail udaje, że jest opętana przez duchy i oskarża Mary Warren o czary. Mary protestuje, że Abigail kłamie, ale Abigail odpowiada:„Mam nadzieję, że nie wątpisz w mój osąd”. To ironia losu, ponieważ to Abigail tak naprawdę kłamie i to ona oskarża Marię o kłamstwo.
4. Kosmiczna ironia: Niewinne postacie w sztuce, takie jak John Proctor i Rebecca Nurse, zostają ostatecznie ukarane, podczas gdy winne postacie, takie jak Abigail i Thomas Putnam, mogą uciec. Jest to ironiczne, ponieważ jest sprzeczne z naszymi oczekiwaniami co do sprawiedliwości i moralności.
5. Ironia historyczna: Procesy czarownic w Salem zostały oparte na prawdziwych wydarzeniach, które miały miejsce w 1692 roku. Jednak sztukę napisał Arthur Miller w 1953 roku, w czasach McCarthy'ego. Sztuka Millera jest alegorią epoki McCarthy’ego i wykorzystuje procesy czarownic z Salem, aby skomentować niebezpieczeństwa masowej histerii i nadużycia władzy.