Ci, którzy uważają zakończenie za podnoszące na duchu i podnoszące na duchu, wskazują na fakt, że zbliża ono do siebie dwóch głównych bohaterów, Raymonda i Charliego. Na początku filmu Raymond jest przedstawiany jako niemal nieosiągalny emocjonalnie, podczas gdy Charlie jest egocentryczny i zajęty własnymi problemami. Jednak pod koniec filmu nawiązała się między nimi prawdziwa i trwała więź, a Charlie zaczął doceniać wyjątkowe dary swojego brata. Dodatkowo Raymond odnajduje odrobinę spokoju i szczęścia w domu grupowym, w którym jest umieszczony.
Z drugiej strony ci, którzy uważają zakończenie za słodko-gorzkie lub przygnębiające, wskazują na fakt, że nie jest jasne, czy nowo odkryta więź wystarczy, aby utrzymać Raymonda i Charliego na dłuższą metę. Raymond nadal zmaga się z autyzmem i prawdopodobnie zawsze będzie potrzebował pewnego poziomu opieki, podczas gdy Charlie ma pracowite i wymagające życie, co może utrudniać mu spędzanie dużej ilości czasu z bratem. Ponadto dom grupowy, w którym przebywa Raymond, jest przedstawiany jako raczej sterylne i bezosobowe środowisko.
Ostatecznie zakończenie Rain Mana jest kwestią osobistej interpretacji i nie ma jednej dobrej lub złej odpowiedzi. Jest to jednak niewątpliwie zakończenie dające do myślenia i pełne emocji, które pozostawia trwałe wrażenie na widzach.