Bitwa w Labiryncie, wir chaosu. Migoczące pochodnie rzucały groteskowe cienie na otaczające go potworne twarze. Annabeth, jej srebrne włosy były latarnią morską w mroku, a jej głos uspokajał pośród walki. Ciężar miecza jego ojca, Orkana, w jego dłoni, zapewniał mu uspokajającą pociechę.
Pamiętał panikę i desperacką próbę ucieczki z krętych korytarzy Labiryntu. Musiał dokonać bolesnego wyboru:zostawić Annabeth lub zaryzykować życie obojga. Obrzydliwy trzask kości, piekący ból, który przeszył go, gdy upadł, strach, który go dusił, myśl, że ją zawiódł.
Otworzył oczy. Znajomy błękit nieba nad Obozem Herosów ostro kontrastował z przytłaczającą ciemnością Labiryntu. Ból fantomowy zniknął, zastąpiony tępym bólem gojącej się rany. Jednak w jego sercu wciąż niosło echo tamtego dnia, mrożące krew w żyłach przypomnienie tego, z czym się mierzył i co stracił.
Bitwa w Labiryncie, surowa rzeczywistość, która pozostała wyryta w jego pamięci, ciągłe przypomnienie o potędze potworów, głębi jego miłości do Annabeth i niezachwianej sile, która w nim tkwiła.