Dzieje się tak w Akcie 1, Scena 5, po tym, jak duch rozmawiał z Hamletem i ujawnił, że jest jego ojcem, królem. Mówi Hamletowi, że został zamordowany przez swojego brata Klaudiusza, który następnie poślubił matkę Hamleta, Gertrudę. Duch wyjawia również, że jest teraz uwięziony w czyśćcu i nie może spocząć, dopóki jego morderstwo nie zostanie pomszczone.
To właśnie to odkrycie, a konkretnie pragnienie zemsty ducha, przekonuje Hamleta, że duch nie jest zły. Oto dlaczego:
* Tożsamość ducha: Duch objawia się jako ojciec Hamleta, postać, którą Hamlet bardzo kochał i szanował. To natychmiast sprawia, że duch staje się bardziej współczujący i mniej prawdopodobne, że będzie demonicznym oszustem.
* Motyw ducha: Pragnienie sprawiedliwości i tęsknota ducha za pokojem są zrozumiałe, a nawet szlachetne. To wzmacnia przekonanie Hamleta, że duch jest prawdziwy i stara się naprawić zło.
* Postać ducha: Duch jest opisywany jako smutny, żałobny i obciążony swoim losem. To jeszcze bardziej zwiększa jego wiarygodność i przekonuje Hamleta, że jest prawdziwą, cierpiącą istotą.
Choć Hamlet wciąż zmaga się z wątpliwościami i konsekwencjami objawienia się ducha, ostatecznie jest przekonany, że duch jest autentyczny i zasługuje na jego zaufanie. To przekonanie skłania go do szukania zemsty na Klaudiuszu, mordercy, który odebrał mu życie i należne mu miejsce na tronie.