1. Dramatyczna ironia:
* Udawane szaleństwo Hamleta: Widzowie mają świadomość, że Hamlet udaje szaleńca, natomiast postacie na scenie, zwłaszcza Klaudiusz i Poloniusz, takie nie są. Stwarza to poczucie oczekiwania i niepewności co do prawdziwych intencji Hamleta i potencjalnych konsekwencji jego działań.
* Wina Klaudiusza: Klaudiusz, choć na pozór wydaje się pewny siebie, jest stale świadomy swojej zbrodni i obawia się zdemaskowania. Widzowie, znając jego winę, rozumieją powagę każdej sytuacji i przewidują jego upadek.
* Wyniki graczy: Zabawa w zabawę „Pułapka na myszy” to doskonałe narzędzie do budowania napięcia. Widzowie wiedzą, że celem spektaklu jest ujawnienie winy Klaudiusza, ale nie jesteśmy pewni, jak Klaudiusz zareaguje. Dodaje to warstwę dramatycznej ironii i wzmacnia napięcie.
2. Niepewność i trzymające w napięciu scenariusze:
* Podróż Hamleta do Anglii: Nagły wyjazd Hamleta do Anglii wraz z listem Klaudiusza z prośbą o śmierć stwarza poczucie pilności i obawy o bezpieczeństwo Hamleta. Widzowie zastanawiają się, czy Hamlet przeżyje i jak uda mu się uciec z tej fabuły.
* Szaleństwo Ofelii: Popadnięcie Ofelii w szaleństwo, wywołane śmiercią Poloniusza i odrzuceniem Hamleta, to rozdzierający serce i trzymający w napięciu obrót wydarzeń. Jej kruchy stan i niepewność co do jej losu zwiększają ogólne napięcie aktu.
* Odkrycie ciała Poloniusza: Odkrycie ciała Poloniusza, ukrytego w komnacie królewskiej, wywołuje szok i zamieszanie. Konsekwencje dla Hamleta i Klaudiusza są niejasne, przez co widzowie muszą zmagać się z konsekwencjami i przewidywać dalszy konflikt.
3. Rosnąca stawka:
* Konflikt Hamleta z Klaudiuszem: Oszustwo Hamleta i jego rosnąca determinacja, by pomścić śmierć ojca, podnoszą stawkę ich konfliktu. Każda interakcja między nimi jest naładowana napięciem i strachem, gdyż widz spodziewa się gwałtownej konfrontacji.
* Zabójstwo Poloniusza: Śmierć Poloniusza, postaci, która początkowo wydaje się nieszkodliwa, podnosi stawkę spektaklu i sprawia, że działania Hamleta wydają się coraz bardziej niebezpieczne. Sygnalizuje także, że konsekwencje wyborów Hamleta stają się coraz poważniejsze.
* Zagrożenie Laertesa: Pojawienie się Laertesa, mściwego syna Poloniusza, dodaje kolejną warstwę konfliktu do i tak już napiętej sytuacji. Jego pragnienie zemsty i potencjalny sojusz z Klaudiuszem tworzą niebezpieczną i nieprzewidywalną dynamikę.
Ogólnie rzecz biorąc, czwarty akt Hamleta to mistrzowska demonstracja tego, jak można budować napięcie poprzez połączenie dramatycznej ironii, niepewności i rosnących stawek. Pozostawia widza w ciągłym napięciu, oczekującego na dalszy rozwój wydarzeń i konsekwencje działań Hamleta.