Oto opis jego reakcji:
* Złość i frustracja: Hamlet jest wściekły z powodu ingerencji Poloniusza. Uważa to za zdradę, zwłaszcza że szczerze kochał Ofelię. Swoją złość wyraża gorzkimi słowami, zarzucając Poloniuszowi manipulację i zarzucając mu zakochanie się w samej Ofelii („Zabierz się do klasztoru. Dlaczego miałbyś być hodowcą grzeszników?”). Wyraża także frustrację z powodu własnej sytuacji, czując się uwięziony i zmanipulowany.
* Zamieszanie: Miłość Hamleta do Ofelii jest szczera, ale jest też głęboko zaniepokojony śmiercią ojca i misją zemsty. To sprawia, że jest niepewny siebie i swoich uczuć, co prowadzi do zdezorientowanej reakcji. Kwestionuje lojalność Ofelii i zastanawia się, czy ona naprawdę jest w nim zakochana, czy tylko odgrywa rolę.
* Manipulacja: Chociaż Hamlet wydaje się naprawdę zdenerwowany, wykorzystuje tę sytuację również do manipulowania Ofelią. Mówi jej, żeby „pószła do klasztoru”, wiedząc, że to na nią głęboko wpłynie. To ujawnia ciemniejszą stronę jego osobowości, co sugeruje, że może wykorzystywać ją do realizacji własnych celów.
* Oszukiwanie samego siebie: Złość na Poloniusza mogła być dla niego także sposobem na ukrycie własnej niepewności i obaw związanych z uczuciami do Ofelii. Boi się, że zostanie zraniony, a obwiniając Poloniusza, unika wzięcia odpowiedzialności za własne emocje.
Ostatecznie reakcja Hamleta na rozkaz Poloniusza jest złożona i zróżnicowana. Odzwierciedla jego wewnętrzne zamieszanie, prawdziwą miłość do Ofelii, jego złość z powodu manipulacji i chęć manipulowania innymi, aby osiągnąć własne cele.