1. Myląca tożsamość: Hamlet ukrywa się za gobelinem, gdy słyszy, jak Poloniusz rozmawia ze swoją matką, Gertrude. Hamlet uważa, że Poloniusz jest Klaudiuszem, jego wujem i ojczymem, którego podejrzewa o zamordowaniu ojca. W przypływie wściekłości Hamlet przesuwa miecz przez gobelin, zabijając Poloniusa.
2. Zemsta i gniew: Hamlet jest głęboko pochłonięty pragnieniem zemsty na Klaudiuszu, który jego zdaniem ukradł tron i życie jego ojca. Jego działania, kierowane gniewem i żalem, są zachmurzone paranoją i wypaczone poczucie sprawiedliwości.
3. Niestabilność psychiczna: Stan umysłu Hamleta jest już kruchy, naznaczony żalem i niepewnością. Walczy o rozróżnienie rzeczywistości od iluzji, czyniąc go podatnym na pochopne działania i błędne osąd.
4. Gra „MOUSETRAP”: Hamleta zagrania sztuki „The Mousetrap”, który przedstawia zatrucie króla, miała na celu odsłonięcie winy Klaudiusza. Obecność Poloniusa podczas sztuki prowadzi Hamleta do podejrzewania jego zaangażowania w fabułę, dodatkowo podsycając jego gniew.
5. Dramatyczna ironia: Publiczność wie, że Polonius nie jest Klaudiuszem, dodając do sceny warstwę tragedii. Podkreśla tragiczne konsekwencje działań Hamleta, napędzane żalem i błędnym osądem.
Należy zauważyć: Sztuka bada złożoność ludzkiej natury, zwłaszcza wzajemne oddziaływanie rozumu i pasji. Podczas gdy działania Hamleta wydają się impulsywne, a nawet okrutne, wynikają one z głębokiej potrzeby sprawiedliwości i ciężaru jego emocjonalnego zamieszania.