Przykładem stylizowanego ruchu w dramacie jest wykorzystanie technik teatralnych Kabuki. Kabuki to tradycyjna japońska forma teatralna charakteryzująca się przesadnymi ruchami, wyszukanymi kostiumami i dynamiczną scenografią. Aktorzy w Kabuki używają wysoce stylizowanych ruchów, aby wyrazić emocje i stworzyć poczucie dramatu i spektaklu.
Innym przykładem stylizowanego ruchu w dramacie jest wykorzystanie technik Commedia dell'arte. Commedia dell'arte to forma teatru włoskiego, która powstała w XVI wieku. Aktorzy w Commedia dell'arte używają stylizowanych ruchów, masek i komedii slapstickowej, aby tworzyć humorystyczne i rozrywkowe przedstawienia.
Stylizowany ruch można również wykorzystać we współczesnym dramacie, aby wywołać poczucie wyobcowania lub wyrazić złożone emocje i pomysły. Na przykład w sztuce „Czekając na Godota” Samuela Becketta bohaterowie wykonują powtarzalne, stylizowane ruchy, wyrażające poczucie frustracji i absurdu.
Ogólnie rzecz biorąc, stylizowany ruch w dramacie to potężne narzędzie, którego można używać do tworzenia różnorodnych efektów, od zwiększonej teatralności po emocjonalną głębię i złożoność.