Tragiczne wady są powszechne w tragediach greckich i tragediach szekspirowskich. W starożytnej tragedii greckiej tragiczny błąd był często postrzegany jako wynik losu lub boskiej interwencji. W tragedii Szekspira tragedia często wynika z cech charakteru bohatera.
Tragiczne wady mogą być postrzegane jako sposób dla autorów na zbadanie kondycji ludzkiej. Pokazując, jak nawet wielcy ludzie mogą upaść przez własne wady, autorzy mogą nam przypomnieć o kruchości ludzkiego życia i znaczeniu pokory.
Oto kilka przykładów tragicznych błędów:
* Duma: Edyp, bohater sztuki Sofoklesa „Król Edyp”, jest zbyt dumny, by uwierzyć, że mógł zabić własnego ojca. Ta duma prowadzi go do odmowy zbadania morderstwa Lajosa, jego ojca, co ostatecznie prowadzi do jego upadku.
* Ambicja: Makbet, bohater sztuki Szekspira „Makbet”, jest zbyt ambitny, aby zostać królem. Ta ambicja prowadzi go do zamordowania króla Duncana i ostatecznie do jego upadku.
* Chciwość: Faustus, bohater sztuki Christophera Marlowe’a „Doktor Faustus”, jest zbyt żądny wiedzy. Ta chciwość prowadzi go do zawarcia paktu z diabłem i ostatecznie do jego upadku.
Tragiczne wady są istotną częścią wielu wielkich dzieł literackich. Badając kondycję człowieka, autorzy mogą nam przypomnieć o kruchości ludzkiego życia i znaczeniu pokory.