W hiszpańskim okresie kolonialnym na Filipiny wprowadzono europejskie formy dramatyczne, w tym komedię (dramat hiszpański) i operę. Wpływy te w połączeniu z lokalnymi tradycjami dały początek nowym gatunkom dramatu, takim jak moro-moro (sztuka przedstawiająca walkę chrześcijan z muzułmanami) i zarzuela Filipina (gatunek teatru muzycznego).
Po uzyskaniu przez Filipiny niepodległości od Hiszpanii w 1898 roku, kraj przeżył okres rozwoju kulturalnego i artystycznego, w tym także w dziedzinie dramatu. W tym okresie pojawili się filipińscy dramatopisarze i reżyserzy, tacy jak Aurelio Tolentino, Severino Reyes i Hermogenes Ilagan, którzy w swoich dziełach zgłębiali tematy społeczne i polityczne.
Na początku XX wieku dramat filipiński nadal się rozwijał wraz z pojawieniem się nowych zespołów teatralnych i produkcją bardziej oryginalnych dzieł. W tym okresie rozwinął się także film, który stał się popularnym medium opowiadania historii i dramatu.
W okresie po drugiej wojnie światowej dramat filipiński doświadczył dalszego rozwoju i dywersyfikacji wraz z pojawieniem się nowych gatunków i form ekspresji. Należą do nich teatr eksperymentalny, teatr społeczny i teatr dla dzieci. Utworzenie Centrum Kultury Filipin (CCP) w 1969 r. zapewniło znaczący impuls do rozwoju sztuki, w tym dramatu, w kraju.
W ostatnich latach dramat filipiński nadal ewoluował i dostosowywał się do nowych wyzwań i możliwości. Współcześni filipińscy dramatopisarze i reżyserzy badają szeroki zakres tematów i zagadnień, korzystając z różnych technik i stylów teatralnych. Dramat filipiński jest obecnie uznawany za tętniącą życiem i różnorodną formę sztuki, z bogatą historią i obiecującą przyszłością.