Użycie słowa „kochanka” w tym kontekście odzwierciedla normy społeczne i kulturowe czasu, w którym sztuka została napisana. W elżbietańskiej Anglii mężczyźni często mieli kochanki i nie było to postrzegane jako szczególnie skandaliczne. Ważne było jednak, aby te relacje pozostały tajemnicą, ponieważ mogłyby zaszkodzić reputacji zarówno mężczyzny, jak i kobiety.
W sztuce relacja Romea i Rozaliny jest dla Romea źródłem wielkiego bólu. Jest zauroczony Rosaline, ale ona nie jest nim zainteresowana. Ta nieodwzajemniona miłość prowadzi Romea do depresji i myśli samobójczych.
Relacja Paryża i Julii jest również źródłem konfliktu. Paryż to bogaty i potężny szlachcic, który jest zaręczony z Julią. Jednak Julia nie kocha Paryża i chce go poślubić tylko dlatego, że wierzy, że tego właśnie chce jej ojciec.
Użycie słowa „kochanka” w Romeo i Julii podkreśla złożoną i często sprzeczną naturę miłości i związków. Odzwierciedla także normy społeczne i kulturowe epoki, w której sztuka została napisana.