- Etos:Kasjusz zaczyna od ustalenia własnej wiarygodności jako kompetentnego obywatela rzymskiego, któremu zależy na dobru Republiki. Przedstawia się jako postać godna zaufania, której osądowi Brutus może zaufać.
- Racjonalne apele:Kasjusz podaje szereg logicznych argumentów i przykładów historycznych na poparcie swojego twierdzenia, że ambicje i pragnienie władzy Cezara stanowią zagrożenie dla wolności Republiki Rzymskiej. Aby przekonać Brutusa, opiera się na uzasadnionej argumentacji i dowodach.
- Używanie pochlebstw i dumy:Kasjusz subtelnie schlebia poczuciu honoru Brutusa i jego postrzeganemu zaangażowaniu na rzecz większego dobra Rzymu. Sugeruje, że reputacja Brutusa jako cnotliwego człowieka wymaga podjęcia działań przeciwko Cezarowi w celu zachowania wolności i dziedzictwa Republiki.
- Odwoływanie się do emocji:Kasjusz próbuje także wywołać emocje Brutusa, odnosząc się do potencjalnych tyrańskich rządów Cezara, utraty wolności i potencjalnych konsekwencji bierności. Chce wzbudzić w Brutusie poczucie pilności i pasji, aby zmotywować go do przyłączenia się do spisku.
- Stosowanie pytań retorycznych:Kasjusz używa pytań retorycznych, aby skłonić Brutusa do krytycznego myślenia i kwestionowania własnych przekonań. Pytania te zmuszają Brutusa do skonfrontowania się ze swoimi moralnymi obowiązkami i potencjalnymi konsekwencjami swoich decyzji.