Brak samorozpoznania :Kreon wykazuje upartą odmowę przyznania się do własnych błędów. Pomimo katastrofalnych konsekwencji swoich czynów Kreon niezachwianie wierzy, że postąpił sprawiedliwie. Ten brak samoświadomości utrudnia jego potencjał uczenia się i rozwoju osobistego, który jest kluczowy dla arystotelesowskiego tragicznego bohatera.
Nadmierna pycha :Nadmierna duma i arogancja Kreona przyczyniają się do jego upadku. Jego niezachwiana wiara we własny osąd i autorytet zaślepia go na potencjalne błędy w swoich decyzjach i cierpienie, które zadaje innym. Ta pycha uniemożliwia mu osiągnięcie oczyszczającego uznania i odwrócenia losu, które charakteryzują arystotelesowskiego tragicznego bohatera.
Brak odkupienia :Istotnym aspektem arystotelesowskiego bohatera tragicznego jest jego zdolność do przeżycia przemieniającego momentu uznania i wyrzutów sumienia. Kreon jednak nie ulega takiemu momentowi. Nie okazuje skruchy i buntuje się nawet po tym, jak zdał sobie sprawę z niszczycielskich skutków swoich działań. Ten brak odkupienia podważa jego potencjał wywoływania litości i strachu, niezbędnych reakcji emocjonalnych w tragedii arystotelesowskiej.
Konflikt zewnętrzny, a nie wewnętrzny :Konflikt Kreona wynika przede wszystkim z okoliczności zewnętrznych, a nie walk wewnętrznych. Choć napotyka przeszkody i wyzwania, są one w dużej mierze narzucane przez innych, takich jak bunt Antygony i proroctwa Terezjasza. Zmniejsza to tragiczny wymiar jego charakteru, ponieważ sugeruje, że jego upadek wynika przede wszystkim z czynników zewnętrznych, a nie z wrodzonych wad w nim samym.
Ograniczona empatia i katharsis :Brak empatii Kreona dla innych uniemożliwia mu pełne zaangażowanie emocji publiczności. Jego niezdolność do zrozumienia perspektyw i cierpienia innych, takich jak Antygona i Hajmon, zmniejsza potencjał katharsis, który jest kluczowym aspektem tragedii Arystotelesa. Bez tego emocjonalnego połączenia widzowie mogą mieć trudności ze wczuciem się w upadek Kreona.
Zmiana ostrości :W miarę postępu spektaklu uwaga przesuwa się z Kreona na Antygonę, która jawi się jako bardziej przekonująca postać tragiczna. Jej niezachwiane przywiązanie do swoich przekonań, wewnętrzne konflikty i tragiczny los przyćmiewają zmagania Kreona, jeszcze bardziej umniejszając jego rolę głównego tragicznego bohatera.
Podsumowując, chociaż Kreon posiada pewne tragiczne cechy, takie jak wysoki status społeczny, upadek od władzy i uznanie swoich błędów, jego charakterowi ostatecznie brakuje głębi, samoświadomości i transformacji, jakich wymaga się od tragicznego bohatera arystotelesowskiego. Zamiast tego sztuka kładzie większy nacisk na tragiczne bohaterstwo Antygony, której historia bardziej wpisuje się w tradycyjne parametry tragedii arystotelesowskiej.