1. „Ale, kochanie, jakie światło wpada przez to okno?
To wschód, a Julia to słońce.” (Akt 2, Scena 2)
Tutaj piękno Julii zostaje porównane do słońca. Wyrażenie „wschód” uosabia kierunek, jakby aktywnie niósł słońce, które symbolizuje Julię.
2. „Słuchajcie, jak skowronek śpiewa u bram nieba,
A rumaki Febusa śpieszą, by przynieść świt.” (Akt 3, Scena 5)
W tym fragmencie skowronek jest przedstawiany jako śpiewak u bram nieba, a rumaki boga słońca Phoebusa są przedstawiane jako aktywnie śpieszące, aby przynieść świt. Personifikacje te nadają zjawisku naturalnemu ożywienie i ruch.
3. „O, ona uczy pochodnie, aby jasno płonęły!
Wygląda na to, że wisi na policzku nocy
Jak bogaty klejnot w uchu Etiopii.” (Akt 1, Scena 5)
Tutaj piękno Julii porównano do cennego klejnotu, który sprawia, że pochodnie płoną jaśniej, i opisano ją jako wiszącą na policzku nocy, uosabiającą ciemność.
4. „Rozsuń zasłonę, noc przepełniona miłością,
Oczy tego uciekiniera mogą mrugnąć i Romeo
Skocz w te ramiona, o których nie ma mowy i których nie widać.” (Akt 3, Scena 2)
W tym fragmencie noc jest uosobieniem postaci posiadającej sprawczość. Prosi się o rozciągnięcie kurtyny, aby stworzyć ciemność i tajemnicę, aby Romeo mógł niezauważony odwiedzić Julię.
Te przykłady personifikacji w Romeo i Julii przyczyniają się do obrazowości, intensywności emocjonalnej i żywych opisów, które sprawiają, że sztuka jest tak zapadająca w pamięć i przejmująca.