W starożytnej Grecji: Najwcześniejsza forma dramatu sięga starożytnej Grecji, gdzie wyłoniła się z festiwali religijnych ku czci boga Dionizosa. Podczas tych festiwali ludzie wykonywali hymny i tańce, które ostatecznie przekształciły się w przedstawienia teatralne.
Wpływy religijne: Rytuały, ceremonie i opowiadanie historii odgrywały znaczącą rolę w starożytnym dramacie. Greckie tragedie i komedie często skupiały się wokół mitów, legend i tematów religijnych. Dytyramby, czyli pieśni chóralne wykonywane na cześć Dionizosa, uważane są za prekursorów tragedii greckiej.
Przestrzenie występów: Pierwsze konstrukcje teatralne, zwane amfiteatrami, powstały w odpowiedzi na rosnącą popularność przedstawień dramatycznych. Miejsca te zapewniały wspólną przestrzeń, w której ludzie mogli się gromadzić, aby oglądać sztuki i uczestniczyć w doświadczeniach teatralnych.
Aktorzy: W starożytnym greckim dramacie aktorzy nosili maski i kostiumy, aby reprezentować różne postacie. Tespis, nazywany często ojcem dramatu, wprowadził koncepcję pojedynczego aktora, czyli bohatera, który potrafiłby nawiązać dialog z chórem.
Ewolucja: Z biegiem czasu dramat ewoluował, a dramatopisarze tacy jak Sofokles, Ajschylos i Eurypides udoskonalili tragiczną formę i wprowadzili bardziej złożone tematy i charakterystykę. Oprócz tragedii wystawiano także komedie i sztuki satyryczne.
Wpływ: Tradycje dramatyczne starożytnej Grecji rozprzestrzeniły się po całej Europie, wpływając na późniejsze formy teatru i literatury oraz ustanawiając podwaliny współczesnego dramatu, jaki znamy.