Ton: Odnosi się to do wysokości, głośności i jakości głosu aktora. Zmieniając ton, aktorzy mogą przekazywać różne emocje, takie jak złość, smutek, radość lub zaskoczenie.
Przegięcie: Odnosi się to do sposobu, w jaki głos aktora wznosi się i opada. Fleksję można wykorzystać do podkreślenia wyrazu, przekazania sarkazmu lub zasugerowania innego znaczenia w tekście.
Rytm: Odnosi się to do szybkości i czasu wypowiedzi aktora. Rytm można wykorzystać do stworzenia poczucia pilności, podniecenia lub napięcia.
Stres: Odnosi się to do nacisku, jaki aktor kładzie na określone słowa lub sylaby. Stres można wykorzystać, aby zwrócić uwagę na ważne słowa, stworzyć poczucie rytmu lub przekazać stan emocjonalny aktora.
Artykulacja: Odnosi się to do sposobu, w jaki aktor wymawia słowa. Jasna artykulacja jest ważna dla zapewnienia, że widzowie zrozumieją, co mówi aktor. Jednak aktorzy mogą również używać artykulacji do tworzenia określonych efektów wokalnych, takich jak niewyraźna mowa lub obcy akcent.
Projekcja: Odnosi się to do zdolności aktora do wydawania głosu w taki sposób, aby publiczność go wyraźnie słyszała. Projekcja jest ważna dla aktorów występujących w dużych teatrach lub na świeżym powietrzu.
Dykcja: Odnosi się to do wyboru słów przez aktora i sposobu, w jaki je wypowiada. Dykcji można użyć do stworzenia konkretnej postaci lub odzwierciedlenia statusu społecznego lub wykształcenia aktora.
Efekty dźwiękowe: Są to dźwięki wytwarzane przez głos aktora, takie jak westchnienia, śmiech lub kaszel. Efekty dźwiękowe można wykorzystać, aby dodać realizmu występowi lub stworzyć specyficzną atmosferę.
Opanowując tę ekspresję wokalną, aktorzy mogą tworzyć potężne występy, które angażują i bawią publiczność.