– „Śmierć rakowa zatruła delikatną roślinę miłości”. (Akt 2, Scena 5)
- „Ale miłość z życia pociągała mojego ducha,
A śmierć wyssała miód z twego tchnienia.” (Akt 5, Scena 3)
– „Kiedy umrze,
Weź go i wytnij z niego małe gwiazdki,
I uczyni oblicze nieba tak pięknym
Aby cały świat pokochał noc.” (Akt 3, Scena 2)
- „O, ona uczy pochodnie, aby jasno płonęły!
Wygląda na to, że wisi na policzku nocy
Jak bogaty klejnot w uchu Etiopii.” (Akt 1, Scena 5)
- „Szaryoki poranek uśmiecha się w marszczącą brwi nocą,
Kratkę wschodnich chmur smugami światła.” (Akt 2, Scena 3)