1. Opóźnienie Hamleta: Niezdolność Hamleta do podjęcia działań i pomszczenia morderstwa ojca, mimo że był tego świadomy, jest formą dramatycznej ironii. Widzowie są świadomi obowiązku Hamleta, jednak jego wahania i zwlekanie prowadzą do szeregu tragicznych konsekwencji.
2. Czaszka Yoricka: Interakcja Hamleta z grabarzami, zwłaszcza gdy Hamlet trzyma czaszkę swojego przyjaciela z dzieciństwa. Yorick, to ironia. Scena w humorystyczny sposób przypomina nam o nieuchronności śmierci i kruchości życia.
3. Śmierć Poloniusza: Śmierć Poloniusza za kurtyną jest ironią losu, ponieważ zostaje przypadkowo zabity podczas szpiegowania rozmowy Hamleta i Klaudiusza. Jego śmierć staje się metaforą nieprzewidywalnej natury życia i niezamierzonych konsekwencji działań.
4. Śmierć Klaudiusza: Sposób, w jaki Klaudiusz umiera, można uznać za ironię losu. Zostaje otruty napojem, który przeznaczył dla Hamleta. Tragiczny zwrot wydarzeń uwydatnia potencjalne konsekwencje swoich działań i odwrócenie zamierzeń.
**5. Utonięcie Ofelii:Przypadkowa śmierć Ofelii przez utonięcie podczas próby zbierania kwiatów dodaje sztuce element ponurej ironii. Stanowi kontrast wobec otaczającej ją przemocy i świata zdominowanego przez mężczyzn, podkreślając bezbronność i kruchość życia.
6. Własny koniec Hamleta: Śmierć Hamleta można również postrzegać ironicznie, ponieważ ostatecznie nie udaje mu się pomścić ojca i kończy się to wypełnieniem przepowiedni ducha.
Tragiczny wynik kontrastuje z jego początkową determinacją w dążeniu do sprawiedliwości, odsłaniając zawiłą sieć losu i niepewność ludzkich poczynań.
Te przypadki ironii otaczającej śmierć w Hamlecie dodają głębi i złożoności sztuce, zachęcając do introspekcji i refleksji na temat spraw śmiertelności.