Struktura: Dramaty greckie miały zazwyczaj określoną strukturę, zwaną strukturą arystotelesowską, która składała się z początku, środka i końca. Współczesne dramaty mają natomiast większą elastyczność w swojej strukturze, pozwalając na eksperymenty i nieliniową narrację.
Motywy: Greckie dramaty często poruszały tematy uniwersalne, takie jak miłość, honor, los i konflikt między jednostkami a społeczeństwem. Współczesne dramaty, choć obejmują niektóre z tych tematów, uwzględniają także współczesne problemy, problemy społeczne i osobiste doświadczenia.
Refren: W dramatach greckich chór odgrywał ważną rolę w komentowaniu akcji, wyrażaniu emocji bohaterów i zasypywaniu luki między sceną a publicznością. Współczesne dramaty na ogół nie zawierają refrenu, ale mogą wykorzystywać inne techniki, takie jak monologi lub na marginesie, aby osiągnąć podobne efekty.
Style aktorskie: Greccy aktorzy nosili maski i używali stylizowanych ruchów, aby przekazać emocje, podczas gdy współcześni aktorzy mają większą swobodę w podejściu do gry, pozwalając na szeroką gamę emocji i ekspresji.
Zaangażowanie odbiorców: Dramaty greckie wystawiane były w amfiteatrach plenerowych i miały na celu przyciągnięcie dużej i zróżnicowanej publiczności. Współczesne dramaty, choć nadal wystawiane w różnych miejscach, mogą być przeznaczone dla bardziej określonej publiczności i mieć na celu stworzenie bardziej intymnego i wciągającego doświadczenia.
Technologia i efekty: Greckie dramaty opierały się przede wszystkim na sile języka, gestów i muzyki, aby wywierać wpływ, podczas gdy współczesne dramaty mają dostęp do zaawansowanych technik oświetleniowych, efektów dźwiękowych i maszynerii scenicznej, aby poprawić wrażenia teatralne.
Pomimo tych różnic istnieje także ciągłość pomiędzy dramatem greckim a dramatem współczesnym, jeśli chodzi o wspólne dążenie do zgłębiania kondycji ludzkiej, odzwierciedlania problemów społecznych i zapewniania rozrywki publiczności poprzez fascynujące historie i przedstawienia.