Dramaty abstrakcyjne często kwestionują tradycyjne granice teatru i mogą zawierać elementy tańca, muzyki i sztuk wizualnych. Można je również prezentować w niekonwencjonalnych przestrzeniach performatywnych, takich jak galerie, magazyny, a nawet w plenerze.
Niektóre przykłady dramatów abstrakcyjnych obejmują:
* Czekając na Godota Samuela Becketta
* Dozorca Harolda Pintera
* Kto się boi Virginii Woolf? Edwarda Albee’ego
* Rosencrantz i Guildenstern nie żyją Toma Stopparda
* Przeklęta Sarah Kane
Abstrakcyjne dramaty mogą być wyzwaniem i wymagającym dla widzów, ale mogą też dawać bardzo satysfakcjonujące. Oferują wyjątkowy i skłaniający do myślenia sposób odkrywania złożonych idei i emocji oraz mogą otworzyć nowe możliwości ekspresji teatralnej.